زیر درخت چنار

سلام سارا

بعد از یک هفته، بالاخره وقت آزادی پیدا می کنم. یک راست می روم سمت مسافرخانه. وقتی می رسم روبروی ساختمان دو طبقه و فرسوده ی مسافرخانه، دلم آرام می گیرد. انگار که خانه ی خودم است. لبخندی می زنم و وارد راهروی تاریک می شوم. ته راهرو خسرو خان را می بینم که پشت میزش نشسته و دود سیگارش را بیرون می دهد. من را که می بیند پاهایش را از روی میز برمی دارد و می خندد. طوری که زردی دندان هایش معلوم می شوند. تا می رسم می گوید: "به به، آقای شازده کوچولو، الیور تویست قرن، چه عجب، بالاخره فیلت یاد هندوستان کرد! نمی گی یه پیرمردی هم هست برم بهش سر بزنم؟ حالا چرا ساکتی؟ حتماً باید بهت بگم دخترک کبریت فروش تا بگی علیک سلام؟" با خنده می گویم:" نه خسروخان، اگه دقت کنین می بینین همه چی گفتین الا سلام!" پیرمرد که دست بردار نیست؛ یکی یکی حرف هایش را می شمارد: "یه شازده کوچولو بود، یه فیل ، اون پسر و دختر بدبخته رو هم گفتم. آخ آخ راست می گی ها، غمت نباشه. الان میگم: سلام بر یگانه بیکار این شهر!" می خندم و می گویم: "علیک سلام. ماشالا امروز سرحالین. خبریه؟" اطراف را نگاه می کنم و می گویم: "عصمت خانم چیزی گفتن؟"
یکهو از روی صندلی بلند می شود و دستش را روی دهنم می گذارد و می گوید: "یواش، چه خبرته؟ یکی می شنوه شر میشه، من آبرو دارم."
بوی سیگار که توی حلقم می رود سرفه می کنم. زیر سیگاری را بر می دارد و سیگارش را خاموش می کند: "چشم استاد، چشم" بعد هم کلید بهترین اتاقش را از کشوی میز در می آورد و کف دستم می گذارد. انگار که قرار نیست ساکت شود! وقتی از پله ها بالا می روم می گوید: "حالا این چمدون واسه چیته؟ به سلامتی اومدی که اینجا موندگار بشی؟" صبر می کند و منتظر جوابم می شود : "نه، فقط همین امشب اینجام."
به در اتاق که می رسم تا کلید را می چرخانم سنگینی چند نگاه را حس می کنم. از لای درهایی که کمی باز شده اند من را نگاه می کنند. بی تفاوت وارد می شوم. در را می بندم و از پشت قفلش می کنم. نکند مثل آن دفعه یکیشان وسط نوشتنم بیاید تو و بگوید:"وای ببخشید اشتباهی اومدم." بعد هم انتظار داشته باشد که بگویم بماند! خسروخان کاغذ دیواری های اتاق را عوض کرده. سفیدی ملافه ها و نوئی موکت از همانجا معلوم است. فکر کنم می خواهد بعداً همینجا با عصمت خانم زندگی کند. خدا را شکر تخت را عوض نکرده وگرنه عذاب وجدان همانجا پشیمانم می کرد. کتم را در می آورم و می اندازم روی تخت. کلید اتاق و موبایلم را هم همینطور. چمدانم هنوز جلوی در است. 5 دقیقه نشده آمده ام که خسرو خان کلید می اندازد و با یک سینی غذا می آید تو. نگاهش که می کنم خودش می فهمد حرفم چیست.
- "من در زدن بلد نیستم، وقتی عصمت خانم برات شام فرستادن باید بخوری، نخوری خودم میخورمش. انقد هم سگرمه هات تو هم نباشه؛ بدبخت، ما یه عمر گشنه خوابیدیم کسی حتی نفهمید." سینی را از دستش می گیرم و می نشینم به خوردن. هنوز به در نرسیده بر می گردد و با حالت جدی می گوید: "امروز یه دختر جدید اومد. درو پشت سرم قفل می کنم، خوش ندارم کسی مزاحمت بشه." صدای چرخیدن کلید داخل قفل آخرین چیزی است که می شنوم، سینی را کنار می گذارم و می روم سمت چمدان. یکی یکی وسایل را در می آورم. کت و شلوار مشکی رنگم را می گذارم روی تخت، کاغذهایم را می گذارم روی موکت. آلبوم عکس ها، ضبط صوت، روسری مادرم، کارت پستال هایی که بوی عطر 2 ساله شان انگار امضای سارا است. یکی یکی که درشان می آورم تمام خاطرات ریز و درشتم تداعی می شوند. آخریشان بطری عرقی است که چند روز پیش خریدم. چمدان را زیر تخت قایم می کنم. در شیشه را که باز می کنم بویش گلویم را می زند. سریع پس می کشم و سرفه می کنم. کلید را از روی تخت بر می دارم و می روم شیشه را می گذارم جلوی یکی از درها. اتاق چند تا دانشجوست. وقتی بر می گردم باز هم یکی دارد از لای در نگاهم می کند. شاید منظور خسرو خان همین بود که گفت دوس ندارم کسی مزاحمت بشه. بیخیالش می شوم و می روم داخل. نفهمیدم چند ساعت بود اما مدام نوشتم. متن هایی که تا دیروز فکر کردن بهشان گریه ام می انداخت را یکی یکی می نوشتم و هیچ حسی بهشان نداشتم. وقتی به خودم آمدم که دیدم لامپ راهرو روشن شده و کمتر صدای ماشین ها شنیده می شود. بلند می شوم و سینی غذا را بر می دارم. می روم توی آشپرخانه ته راهرو و اضافه غذا را می ریزم، ظرف ها را می شورم و می روم پشت در اتاق عصمت خانم. با هزار جور تعارف و خواهش می بردم داخل، برایم چایی می ریزد و انتظار دارد که کمی پیشش بمانم. پوست صورتش هنوز جوان است، سنی هم ندارد. بیچاره از وقتی شوهرش توی تصادف مرد زندگیش را باخت؛ آواره کوچه و خیابان شد. خیلی بی کس بود. تا اینکه خسرو خان او را دید و آوردش اینجا. از آن به بعد هم مراقبش است اما جرأت نکرده حرف دلش را بزند. پیاله چایی را که سر می کشد دست می کنم توی جیبم و کاست را می گذارم جلویش. تظاهر می کنم که این هم مثل کاست های قبلی آهنگ است. می گویم که "فردا ضبط صوتم را پیش خسروخان می ذارم تا گوشش بدین." وقتی بهم می گوید پسرم، یاد مادرم می افتم. روسریش توی طبقه بالا ول مانده. از اتاقش که بیرون می آیم خسرو خان را می بینم که روی میز خوابش برده. بیچاره از کجا می دانست وقتی همانطور آمد داخل اتاقم و با من درد دل کرد ضبط صوتم روشن است؟ فردا یا پس فردا از نگاه های عصمت خانم حتماً می فهمد که او همه چیز را می داند. به اتاق که بر می گردم می بینم در کمی باز است و داخل اتاق تاریک. یادم می آید وقتی رفتم پایین در را قفل نکرده بودم. تو می روم و کلید لامپ را می زنم. با دست جلوی چشمانش را می گیرد. پتو را تا زیر چشم هایش بالا آورده. فقط موهای قهوه ایش معلوم اند و دست لختش. همانیست که بعضی شب ها اشتباهی می آمد داخل اتاقم! چشمش که به نور عادت می کند دستش را بر می دارد و زل می زند به من. لباس هایش را یکی یکی از روی زمین جمع می کنم و می گذارم روی پتو. خودش انگار می فهمد چه می خواهم بگویم. پشت در می مانم تا بپوشد. زود از توی راهرو رد می شود و می رود توی اتاقش. به جز لباس هایی که بغل کرده بود، هیچی تنش نبود.
آن نگاه دزدکی از لای در هنوز دارد نگاهم می کند. حالا پیش خودش چه فکری می کند؟ اول آن بطری حالا هم این؟
می روم داخل و چمدان را از زیر تخت می کشم بیرون. جعبه ی چوبی وسایلم را از داخلش در می آورم. چند کاغذی که زیر هفت تیر هستند را در می آورم. اسم دو نفر دیگر را هم می نویسم. اولی پدرم بود، دومی هم زن جدیدش که مادرم را بدبخت کرد. پدر را وقتی کشتم دلیلش را می دانستم، نه شوهر خوبی برای مادرم بود، نه پدر خوبی برای من. حتی وقتی اسلحه را سمتش گرفته بودم من را نمی شناخت. نمی دانست من همان پسر 10 ساله ای هستم که 12 سال پیش ولش کرد و رفت. وقتی زنش را می کشتم اصلاً نمی دانستم چرا این کار را می کنم، نمی دانستم او چه گناهی کرده. فقط می خواستم صدایش را ببرد، جیغ نزند و گریه نکند. چون او ارزش گریه کردن نداشت. واقعاً گفتنش برایم عجیب است، اما پدرم، پدر من ارزش گریه کردن نداشت. مادرم این را خیلی وقت پیش ها فهمیده بود. شب ها وقتی گریه می کرد به خاطر او نبود، یا حتی به خاطر خودش. به حال من زار می زد. آنقدر هم گریه کرد و غصه خورد که آخرش دق کرد. همان موقع بود که من تصمیم گرفتم این کار را بکنم. وقتی از بهشت زهرا برگشتم خانه، در را که بستم سکوت آمد تا خفه ام کند، چسباندم به در و همه ی خاطراتم را از جلوی چشم هام رد کرد. آن وسط حتی باد هم بیکار نبود، پیچیده بود توی خانه و می خواست بوی مادرم را ببرد بیرون. نگذاشتم، در و پنجره ها را بستم. نشستم و هی نفس کشیدم. انقدر که 5 سالم شد. اول تند تند نفس می کشیدم، بعد که مادر نازم کرد آرام تر. آنقدر آرام که همانجا سر گذاشتم روی پایش و خوابیدم. حالا هم نمی دانم این ها همه خواب اند یا من دوست دارم خواب باشند.
آن روز اتاق همان بویی را می داد که حالا روسری مادر می دهد. خوب که بو می کشم بعضم می ترکد. از دست خودم عصبی می شوم، نمی دانم چرا. با چشم های خیس و حس عصبانیت و بیزاری از خودم، می روم سراغ کاغذها. خط به خط وصیت می نویسم. می نویسم که بعد از من با وسایلم چه کنند، یا اصلاً چرا این کار را کردم. حالا صدای دانشجوها از اتاقشان بلند شده. مست و پاتیل زده اند زیر آواز. یکی یکی آدم ها را از اتاق می کشند بیرون. وقتی که می دانم هیچ کس صدایم را نمی شنود تخت را هل می دهم پشت در. خسرو خان سر و صداها را می خواباند. هر طور که هست همه بر می گردند داخل اتاق هایشان تا آرام بخوابند. کارت پستال ها از روی تخت می افتند پایین. وقتی برشان می دارم دلم می لرزد. این دو سال مدام خوانده امشان. کلمه به کلمه شان را حفظم، اما هنوز، هنوز دست خط زیبای سارا و آن کلمات ساده ی عاشقانه حالم را عوض می کنند؛ طوری که بی اختیار گریه ام می گیرد.
دیروز رفتم جلوی دانشگاهش. به من می گفت شما! غصه نخوردم. فقط گفتم از این به بعد من را اینجا می تواند پیدا کند. آدرس را دادم، بعد هم رفتم. او که عادی بود، من هم عادی بودم، فقط نمی دانم کدام حس غیرعادی باعث شد نتوانم بیخیالش شوم.
عکس ها را یکی یکی در می آورم و توی سطل زباله آتش شان می زنم. بوی کاغذ سوخته حالم را بد می کند اما از این بدتر که نمی توانم باشم. بیشتر از این لفتش نمی دهم، کت و شلوارم را می پوشم. کارت پستال ها را توی جیب داخلیش می گذارم. هفت تیر را از داخل جعبه چوبی در می آورم و روی تخت دراز می کشم. حس عجیبی است، خلوتی نصف شب و این که هیچ صدایی از پنجره ی رو به خیابان داخل نمی آید. این که نفس کشیدن برعکس خیره شدن به سقف چقدر راحت است. همه چیز کاملاً آماده است، می توانم خودم را راحت کنم. واقعاً می توانم. سردی نوک اسلحه را روی شقیقه ام حس می کنم، حتی صدای تکان خوردن ماشه را هم با دقت گوش می دهم. درست شبیه صدایی است که قبل از چرخش چرخ و فلک بزرگ پارک می آید. همان صدایی که وقتی شنیده می شود همه ساکت نشسته اند تا موتور غول پیکر چرخ و فلک راه بیفتد و بروند بالا. من هم دقیقاً منتظر همین هستم، منتظرم بعد از آن صدا گلوله بچرخد و من بروم بالا. اما یک صدای ناگهانی برنامه ام را بهم می ریزد. یکی در می زند. هیچ جوابی نمی دهم تا خودش برود. اما نمی رود، دستگیره را می چرخاند تا بیاید داخل. در را کمی هل می دهد. بعد حرف می زند، لابد می فهمد چرا در باز نمی شود. گوش که می دهم می گوید: "منم سارا، درو باز کن." ساکت می مانم، یعنی چیزی برای گفتن پیدا نمی کنم. ادامه می دهد: " اون شیشه رو که دستت دیدم تعجب کردم، تو که اهل مشروب و این چیزا نبودی. اون دختر رو هم من فرستادم، می دونم چرا ردش کردی. لطفاً درو باز کن، منم دلم برات تنگ شده."
هفت تیر توی دستم عرق کرده و تمام بدنم گر گرفته. بلند می شوم، تخت را می زنم کنار. لای در را کمی باز می کنم. همانطور که هفت تیر را با دست راست روی شقیقه ام گرفته ام، همانطور که فقط سمت چپ بدنم را می بیند، لبخندی آشنا می زند و می گوید: "سلام".

امین شیرپور – فروردین 1391

بانوی سرخ پوش